 |
 |
 |
|
|
برای ی ستاره ی خیلی دور که دستم بهش نمیرسه ...چهارشنبه ششم شهریور 1387
هنوز هم فاصله ي زيادي تا گرفتن ِ دستهاي كوچيكت دارم . اما با تموم سختي اين راه دراز كبوترانه تا ضريح آغوش تو مسافرم ... . . . "فقط هم بغض من باش و منو نسپار به تنهايي " . . . كي مي تونه كه بفهمه دلمو چه ساده باختم با خيال ِ عاشقونه ت همه ي دنيامو ساختم
توو نگاه اول توآخر قصه م ُ ديدم تا به تنهاييم رسيدي بغضتونفس كشيدم
حالا ديگه جفت كوچم توي زندون ِ زميني واسه من كه بي تو هيچم قيمتي ترين نگينی
دل دل ِ به تو رسيدن ديگه تنها آرزومه هر جا باشم هر جا باشي طرح چشمات رو به رومه
هر جا باشم و نباشي باز دليل ِ زندگيمي آخرين بهونه ي من براي دل بستگيمي □ هي نگو ميترسي شايد اين فقط يه بازي باشه مگه من يه روز بميرم قصه مون از هم بپاشه
|
|
|
|
وقتی اون قد دلتنگ باشی که بغضت نذاره شعر تازه ای بنویسی وقتی از همه ی راههای رو به روت فقط به تنهایی میرسی وقتی همه ی اونایی که بهشون اعتماد داری فقط یه " نارفیق" هستن وقتی حتی دیگه " ستاره " هم پا شو به شب تنهایی های من نمی ذاره بودن و نبودن بین این همه آدمی که شبیه یه سایه ی مسخره ان چه فرقی میکنه ؟! چه فرقی داره که هر روز همین آدماییی روببینی که دیروز و پریروز و روزا و هفته ها و ماه ها و سال های قبل هم دیدی... خسته ام . از این تنهایی همیشگی و لاعلاج ... از این درد بی درمون " سادگی " و " زود باوری"... دارم " کوچ " میکنم ... به یه گوشه ی دنج و آروم ... میخوام لااقل تو این مرداب تنهایی تنهای تنها فرو برم ولی از این آدمای مثلا" دوست " کمک نخوام... میخوام برم به جایی که لا اقل ظلمت شبش اگه این همه "نور" نداره فقط یه " ستاره " داشته باشه که احساس کنم واقعیه ... ديگه هيچ "نگين "ي غير از ديدن تنها رفيقم برام قيمتي نداره مي رم كه يا من "ستاره "رو پيدا كنم يا "ستاره "منو خدا حافظ ...
|
|
|
|
برای تو که دوستت دارمسه شنبه پنجم شهریور 1387
از همه ی این فاصله های تلخ ... از همه ی این روزهای دوری و تنهایی ... از همه ی این بغض های مدام ... از همه ی این دلتنگی های بی چون و چرا .. تا شب پر ستاره چشم های معصوم تو مسافرم . مقصدم آغوش پر وسوسه ی توست . آغوشی که بوی دلواپسی و قفس نمی ده . سفر خیلی سختی در پیش دارم نازنینم برای فتح " نگین" ی که قیمتی ترین گنجه . پشت هر پنجره ی رو به غروب چشم به راهم بشین ...
خیز و به دار خوان مرادر شب شاعرانه ای خانه خراب کن مرا ای که خود آشیانه ای
جفت بی بال پرت رو دعا کن
هنوز هم : علی کوچولوی تو قصه ها |
|
 |
|
 |
بی تو تبعیدم به این تنهایی
بعد از مرگ روحم را کالبد شکافی کنید ؛ من به او مشکوکم ...
